Moniek Gerritsma
Tekst
En het vlees
En het vlees werd woord,
en de huid bleef achter
langs de weg, die zinderde van hitte,
het land doorsneed, de einder aanwees;
de huid verdroogde als een schaduw maar was meer,
een pantser, tussen woord en wereld
de gebrekkige verbinding – dit bleek later.
Het bidden van de vogels boven het spiernaakte woord
deed het opstaan en vertrekken.
Nooit viel de nacht, nergens wolken of beschutting
en het zonverbrande woord rilde, begreep
dat het menens was, eindelijk echt, vergeten was de huid.
Installatie
